2 Warszawska Dywizja Piechoty im. Henryka

Dąbrowskiego został sformowana w okresie od 15.VIII

do 10.XI.1943 r. w Sielcach nad rzeką Oką w obwodzie

riazańskim na terenie moskiewskiego okręgu wojskowego

       w ZSRR

 

          W skład 2 DP wchodziły: dowództwo, wydział oświatowy,

                   2 batalion  szkolny, 4,5 i 6 pułk piechoty, 2 batalion

                          saperów, 2 dywizjon artylerii przeciwpancernej,

                            kompania zwiadowcza, 2 kompania łączności,

                                        2 batalion sanitarny, 2 pralnia polowa,

                                                2 piekarnia  polowa ,2 kompania

                                                            samochodowa,  2 szpital

                                                                    weterynaryjny, kasa

                                                                          polowego banku

                                                                                     polskiego.

 

                                               Nad rzeką Łabą zakończył się szlak bojowy

                                                                 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty.

                                                                         Na mocy rozkazu dowódcy

                                                                         1 Armii  WP  z 24.II.1945 r.

                                                                                         otrzymała miano

                                                                                            "warszawskiej"

6 Pułk Piechoty

 

„17- 23.IX.1944 r. 6 Pułk Piechoty wsparty baterią

moździerzy 120 mm, moździerzami 4, 5 i 6 pułku

piechoty oraz artylerią 2 pułku artylerii lekkiej

przeprowadził działania połączone z forsowaniem

Wisły w celu nawiązania bezpośredniej łączności

i udzielenia pomocy powstańcom żoliborskim.

 

W wyniku zaciekłych walk 6 Pułk Piechoty zdobył

i utrzymywał na zachodnim brzegu Wisły w rejonie

potoku niewielki przyczółek. W działaniach tych

uczestniczyli  także żołnierze 2 batalionu saperów,

2 kompanii zwiadowczej, 2 kompanii łączności,
2 batalionu sanitarnego. Mimo nawiązania kontaktów

i wsparcia powstańców ogniem artylerii 2 dywizji

piechoty do połączenia się z powstańcami nie doszło.

 

Dywizja, szczególnie zaś 6 Pułk Piechoty, poniosła

stosunkowo duże straty: poległych, zaginionych,

rannych na brzegu żoliborskim około 360 żołnierzy,
na brzegu żerańskim około 440 żołnierzy; razem około 800 żołnierzy, w tym około 500 z 6 pułku piechoty.

 

Bohaterstwem wyróżnili się: z 6 pułku piechoty -dowódca 2 batalionu - mjr Julian Szaciło, dowódca

pułkowej kompanii rusznic przeciwpancernych ppor.

Edward Nowicki; z 2 pułku artylerii lekkiej - chor. Kazimierz Brodecki. „

                                                                                                                                              Józef Margules